اسپند

اسپند
اسپند گیاهی است علفی و در نواحی بایر و بیابانی می رویند، در ایران آن را اسپند، البته در فارس به آن دونشت هم می گویند. مادگی دارای تخمدانی است که چند خانه محتوی دانه های سیاه رنگ می باشد و پس از خشک شدن مصرف می گردد. اسفند  طبیعتی گرم و خشک دارد.
خوردن دانه های اسپند ضد نفخ معده و روده، خواب آور، دافع کرم بخصوص کرم کدو، عرق آور و قاعده آور، چاق کننده، زیاد کننده ادرار، شیرزا، دفع کننده صفرا و بلغم، دفع کننده اخلاط سینه و تصفیه کننده خون، دود آن موجب تقویت مغز و اعصاب است، در مداوای فلج و سیاتیک و جنون و نسیان اثر خوبی دارد. موجب فرار حشرات و ضد عفونی کردن و میکروب کشی و خوش بویی هوا می گردد، در بین مردم ایران از آن به عنوان باطل کننده سحر و جادو و دفع چشم و نظر استفاده می کنند و در مراسم مختلف کاربرد دارد.
هفت عدد اسپند را همراه با یک لیوان آب بلعیده، ضد میکروب و انگل و آنتی باکتریال می باشد.
مضرات اسفند :
مقدار خوراکی مجاز اسپند یک الی دو مثقال می باشد و بیش از این سمی و خطرناک است. مصرف اسفند برای خانم های باردار مضر است و موجب سقط جنین می شود و برای افراد گرم مزاج هم زیان دارد و موجب سر درد در آن ها می شود.
اسفند برای گرم مزاجان مضر است سبب درد دل بهم خوردگی و استفراق می شود که برای رفع آن می توان میوه های ترش و سکنجبین میل کرد.
مقدار مصرف اسفند ۵-۱۰ گرم بوده و زیاده بر این سمی می باشد.
از جویدن دانه های اسپند اکیدا خودداری کنید چرا که حاوی مواد سمی است.